لمس کن کلماتی ر اکه برایت می نویسم ...
تا بخوانی و بفهمی چقدر جایت خالیست ...
تا بدانی نبودنت آزارم می دهد ...
لمس کن نوشته هایی را که لمس ناشدنیست ...
که از قلبم بر قلم و کاغذ می چکد ...
...لمس کن گونه هایم را که خیس اشک است..
لمس کن لحظه هایم را ...
تویی که می دانی من چقدر دلتنگتم ...
لمس کن این با تو نبودن هارا..
یاس
باغ صفا
مادرم دوستت دارم مادر مادر عزیزم دلم را که مرور میکنم تمام آن از آن توست.. فقط نقطه ای از آن خودم .. روی آن نقطــــــه هم میـــــــخ میکوبم و قاب عکس تو را می آویزم. خدا چی می خوره؟ چی میپوشه؟ خونه اش کجاست ؟ " ندا اومد " او غم بنده ها شو می خوره گناهانشون رو می پوشه و در دلهای شکسته اونها خونه داره من زنم... بی هیچ آلایشی... حتی بی هیچ آرایشی!... او خواست که من زن باشم... که بدوش بکشم،بار تو را که مردی!... و برویت نیاورم که از تو قویترم... آری من زنم... او خواست که من زن باشم... همچنان به تو اعتماد خواهم کرد... عشق خواهم ورزید... به مردانگی ات خواهم بالید... با تمام وجود از تو دفاع خواهم کرد... پشتیبانت خواهم بود ... و تو ؛مرد بمان!... این راز را که من مرد ترم... به هیچ کس نخواهم گفت!!! Bahar میخوام بی تو بودن را معنا کنم با تنهایی و آسمون گرفته... آسمون پر باران چشمام.... بی تو بودن را معنی کنم؟ با شمع , با سوزش ناگریز شمعی بی پروانه........ بی تو بودن را چگونه میشه تفسیر کرد؟؟؟ وقتی که بی تو بودن خیلی سخته .. مادرم .. سال 90 که اومد دو سه روز بود مثل پروانه از کنارمون پر کشیدی .. تا زنده ام با قاب عکست زندگی میکنم با اون حرفامو میزنم و با اون شادیمو تقسیم میکنم .. غمهام مال خودم .. شادیم با هم .. باشه ؟؟ زهرا .. یاس من زاده شدم به عشق مادر اسمش رو میذاریم اما اونطرف یک آدم حقیقی نشسته نویسنده : سعید آزاد دلم چون کودکی دلگیر، پا را بر زمین کوبد نمی فهمد دل سرکش دل تنگم! مزن سنگم! توانم نیست گفت نی نی هرگز نوريان کم دارم دل مادر گردی *** می توانی آيا همهء رفعت را همهء عزت را گفت نی نی هرگز من برای اين کار اختران کم دارم عزت ونام ونشان کم دارم می توانی آيا می شود اينکه به يک لحظهء خيلی کوتاه عشق را موج شوی گفت نی نی هرگز بهر اين کار بزرگ قطره يی بيش نيم طاقت وتاب وتوان کم دارم گفت نی نی هرگز من ازان آب حيات روح نورم من اگر, روح وروان کم دارم *** ديدم او مادر بود ديدم او در تن گل لحظهء پر زدن پروانه همه جا پيدا بود آن سنگ شعله ور که از پهنای آسمان گذشت ودر دور دست تاریکی ها گم شد آرزوهای زیادی را با خود برد آرزوی پسرک فلج همسایه را که دوست داشت با دوچرخه ای سبز رنگ تمام جهان را بگردد آرزوی دختر چهل ساله ای را که برای ستاره تنهایی اش جفتی در آسمان می جست تا در دشتی از یاسهای سپید میهمان حنا و عسل شود آرزوی زنی با اجاق خاموش که پسری بزاید با کاکل طلایی خورشید تا عصای پیری اش را بیابد اما هیچ کس آرزوی روشن ماندن شهاب را درتاریکی ها نشنید بعضی وقتها صبح ها نمیخوای از جا پاشی!! همیشه نشونهء تنبلی نیست! خسته ای از زندگی ! نمیخوای قبول کنی که یه روز دیگه شروع شده ..... !!!! . هميشه اسم تو بوده اول و آخر حرفام ای چراغ هر بهانه از تو روشن از تو روشن ای که حرفای قشنگت منو آشتی داده با من به هوای ديدن تو پر می گيريم از تو لونه منو گنجشکا ميميريم تو اگه خونه نباشی بس که اسم تو رو خوندم بوی تو داره نفسهام تو همون شرمی که از اون سرخه گونههای عاشق بهترين رنگی که ديدم رنگی آبی آسمونی به یادت میرسم شاید « همیشه انتظـار تـو مگه میشه تو رو نشنید نگاه من چه سنگین است که من محو تماشای نماهنگ سفید و آبی رویم
قصه مرگ تو را ناگه شنیدن زود بود
در عزایت جامه اندر تن دریدن زود بود
آخر ای یار،همه ای مظهر لطف و صفا
در دیار جاودان منزل گزیدن زود بود
نوشته شده در شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1391ساعت
4:32 توسط زهرا|
نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم اردیبهشت 1391ساعت
4:57 توسط زهرا|
نوشته شده در دوشنبه چهارم اردیبهشت 1391ساعت
4:39 توسط زهرا|
نوشته شده در یکشنبه سیزدهم فروردین 1391ساعت
4:19 توسط زهرا|
نوشته شده در دوشنبه هفتم فروردین 1391ساعت
2:48 توسط زهرا|
مـــــــــــــــــــــــــــــــــــادرم
این روزها دل هوای یاد تو رو داره مادرم...
زمین دلم خشکه بذار بارون بباره مادرم.....
مهتاب است و من و تنهائی و این شب دراز....
خورشید هم باشه باز دنیا تاریک و تاره مادرم....
اتیش افروخته از هجران تو خاموشی نداره...
این دل از فراق تو ببین چه زخمها داره مادرم....
لباس تن رها کردی خدا دیدی و صدا کردی....
خبر داری این دل پی تو هی بیقراره مادرم ؟....
دل زیر این سقف نیلی به عشقت زنده بود.....
میسر میشه آیا دیداری دوباره مادرم ؟.....
گویند کم ناله کن از فراق مادرت ......
کدام فرزند از فراق مادرش اروم و قرار داره مادرم ؟
جانم به فدایت .. رفتی اما غمگین مباش.....
وقتی که خدایت اینهمه دوستت داره مادرم ..
مادر گلم
عزیزممممممم
یه ساله
که ما رو تنها گذاشتی ....
دلت اومد ؟؟؟؟ بزاری بری ؟؟؟؟؟
دوستت دارم
ادا --- 2012-03-15 12:20:00
پرورده شدم به عشق مادر
در دامن او شدم چنین نور
پیوسته شدم به عشق مادر
بوی تن او بهار هر فصل
بشکفته شدم به عشق مادر
تعلیم نمودیم بیاموز
وارسته شدم به عشق مادر
از رنج زمان عبور دادی
نی خسته شدم به عشق مادر
آموخت مرا صبور باشم
دل بسته شدم به عشق مادر
هر ملک به زیر پای مادر
گل دسته شدم به عشق مادر
چون داد مرا ز شیره جان
لب بسته شدم به عشق مادر
در ساحل قلب بی کرانش
وابسته شدم به عشق مادر
او رفت و سکوت من فرو ریخت
نورسته شدم به عشق مادر
دل خسته شدم که دیگر او نیست
بی او تو بگو پناه من کیست؟
روحش شاد
ارسال شده از دوست عزیزم نیره .... ادا
ممنونم نیره جان نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم اسفند 1390ساعت
15:59 توسط زهرا|
دوست مجازی
خصوصیاتش رو که نمیتونه مخفی کنه
وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هاش رو می نویسه
وقت میذاره برامون، وقت میذاریم براش
نگرانش میشیم
دلتنگش میشیم
وقتی توی صحبت هامون، به عنوانِ دوست یاد میشه
مطمئن میشیم که حقیقیه
هرچند کنار هم نباشیم هرچند صدای هم رو نشنیده باشیم،
من براش سلامتی و شادی آرزو دارم
هرکجا که باشه
نوشته شده در جمعه نوزدهم اسفند 1390ساعت
3:47 توسط زهرا|
که "عمر خویش می خواهم!
روان و راحت و آرام جان خویش می خواهم!"
نمی فهمد خطا رفته است بازی را
دل کودک، به هر سازی که می گویم،
برایم باز می گوید که:
"عمر خویش می خواهم، پسم ده نازنینم را!"
برایش قصه گفتم دوش، تا شاید بیاساید
نگاهش همچنان سنگین به لبهایم
هر از چندی به من می گفت:
"یارم کو؟ برایم قصه او گو!"
ز چشمش قطره ای سنگین فرو افتاد
"وای الهام! پاسخ گو!!!
بهارم را کجا راندی؟
نگارم را، امید روزگارم را کجا راندی؟
به هر ساز تو رقصیدم
شکستم، دل نبستم
باز خندیدم!
تلف کردی جوانی را به تنهایی
نگفتم هیچ!
حالا آشیانت کو؟
یار مهربانت کو؟!"
آری! آشیانم نیست!
یار مهربانم نیست!
بی جرم از برم دامن کشیده است او
من خود، زخمی ام زین غم
مزن سنگم دل تنها! مزن سنگم!
توانم نیست.
نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم بهمن 1390ساعت
6:54 توسط زهرا|
آسمان را گفتم
می توانی آيا
بهر يک لحظهء خيلی کوتاه
روح مادر گردی
صاحب رفعت ديگر گردی
من برای اين کار
کهکشان کم دارم
مه وخورشيد به پهنای زمان کم دارم
***
خاک را پرسيدم
می توانی آيا
آسمانی شوی وخرمن اخترگردی
گفت نی نی هرگز
من برای اين کار
بوستان کم دارم
در دلم گنج نهان کم دارم
اين جهان را گفتم
هستی کون ومکان را گفتم
لفظ مادر گردی
همهء شوکت را
بهر يک ثانيه بستر گردی
آسمان کم دارم
رفعت وشوکت وشان کم دارم
***
آنجهان راگفتم
لحظه يی دامن مادر باشی
مهد رحمت شوی وسخت معطر باشی
گفت نی نی هرگز
من برای اين کار
باغ رنگين جنان کم دارم
آنچه در سينهء مادر بود آن کم دارم
***
روی کردم با بحر
گفتم اورا آيا
پای تا سر همه مادر گردی
مهر را مهر درخشان شده در اوج شوی
من برای اين کار
بيکران بودن را
بيکران کم دارم
ناقص ومحدودم
***
صبحدم را گفتم
می توانی آيا
لب مادر گردی
عسل وقند بريزد از تو
لحظهء حرف زدن
جان شوی عشق شوی مهر شوی زرگردی
گل لبخند که رويد زلبان مادر
به بهار دگری نتوان يافت
دربهشت دگری نتوان جست
من ازان لذت جان
که بود خندهء اوچشمهء آن
من ازان محرومم
خندهء من خاليست
زان سپيده که دمد از افق خندهء او
خندهء او روح است
خندهء او جان است
جان روزم من اگر,لذت جان کم دارم
کردم از علم سوال
می توانی آيا
معنی مادر را
بهر من شرح دهی
گفت نی نی هرگز
من برای اين کار
منطق وفلسفه وعقل وزبان کم دارم
قدرت شرح وبيان کم دارم
***
درپی عشق شدم
تا درآئينهء او چهرهء مادر بينم
ديدم او در دل عطر
ديدم اودر دم جانپرور مشکين نسيم
ديدم او درپرش نبض سحر
ديدم او درتپش قلب چمن
ديدم او لحظهء روئيدن باغ
از دل سبزترين فصل بهار
در چمنزار دل انگيزترين زيبايی
بلکه او درهمهء زيبايی
بلکه او درهمهء عالم خوبی, همهء رعنايی
همه جا پيدا بود
نوشته شده در شنبه پانزدهم بهمن 1390ساعت
5:13 توسط زهرا|
نوشته شده در جمعه سی ام دی 1390ساعت
5:13 توسط زهرا|
نوشته شده در پنجشنبه بیست و دوم دی 1390ساعت
3:50 توسط زهرا|
منو گنجشکای خونه ديدنت عادتمونه
باز ميای که مثل هر روز برامون دونه بپاشی
هميشه اسم تو بوده اول و آخر حرفام
عطرحرفای قشنگت عطر يک صحرا شقايق
شعر من رنگ چشاته رنگ پاکه بی ريايی
نوشته شده در یکشنبه چهارم دی 1390ساعت
5:46 توسط زهرا|
فراموشم بشه دنیـا
بازم پرمیشه تنهائیـم
از این زیباترین رویا
چه حسی با تو همزاده
که انگاری همینجایی
به چشم من نیازی نیست
تو ناپیـدای پیـدایی
برام همرنگ تقدیره
به یاد تو که می افتم
دلـم آروم میگیـره »
مگه میشه تو رو گم کرد
نگاه آسـمون خیسـه
کجـائی آخرین همدرد
زمیـن بـا آرزوی تو
شب و روز اشو میشماره
زمان دستای امروز و
به فـردای تو میسپاره
میون خـواب و بیداری
اگـه بـا من اگـه بی من
تموم جاده ها یک روز
به سمت تو تموم میشن
نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم آبان 1390ساعت
5:11 توسط زهرا|
نگاهم کن تو ای آبی
دلم باقصه رنگین است
پناهم ده مرا در آبی رویت
مرا با خود ببر تا اوج گیسویت
نگاهم کن نه می گریم نه می خندم
فقط بی پرده می گویم
چه زیبا ساکت و آرام
چه هنگامیست وقتیکه سپیدان در دلت آرام می جنبند
چه قدر آهسته تر از جنبش افراد
چه قدر آهسته تر از صوت و نور و باد
ولی جایی رسند این ابرهای پاک
به آرامی و با احساس
که نتوان رفت با سرعت که نتوان رفت بی احساس
نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم مهر 1390ساعت
2:11 توسط زهرا|
آخرين مطالب
| Design By : RoozGozar.com |
درباره سايت
مسافر خسته من بار سفر رو بسته بود
تو خلوت آيينه ها به انتظار نشسته بود
ميخواست که از اینجا بره اما نميدونست کجا
دلش پر از گلايه بود ولی نميدونست چرا
دفتر خاطراتشو رو تاقچه جا گذاشت و رفت
عکسهای يادگاری شو برای ما گذاشت و رفت
دل که به جاده می سپرد کسی اونو صدا نکرد
نگاه عاشقونه ای برای او دعا نکرد
حالا ديگه تو غربتش ستاره سر نمی زنه
تو لحضه های بی کسیش پرنده پر نمی زنه
با کوله بار خستگی تو جاده های خاطره
مسافر خسته من يه عمره که مسافره
تو خلوت آيينه ها به انتظار نشسته بود
ميخواست که از اینجا بره اما نميدونست کجا
دلش پر از گلايه بود ولی نميدونست چرا
دفتر خاطراتشو رو تاقچه جا گذاشت و رفت
عکسهای يادگاری شو برای ما گذاشت و رفت
دل که به جاده می سپرد کسی اونو صدا نکرد
نگاه عاشقونه ای برای او دعا نکرد
حالا ديگه تو غربتش ستاره سر نمی زنه
تو لحضه های بی کسیش پرنده پر نمی زنه
با کوله بار خستگی تو جاده های خاطره
مسافر خسته من يه عمره که مسافره
منوی سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
اختصاصی ويژه
طراح قالب
امكانات سايت